«Ο ΗΧΟΣ ΤΟΥ ΟΠΛΟΥ»: Η Έφη Κιούκη μας μιλάει για τη «Φανή»

Συνέντευξη

Στην επίσημη πρεμιέρα, μεταξύ κριτικών θεάτρου, καλλιτεχνών και πολιτικών, βρέθηκε και το «Pulse». Ο ήχος του όπλου μάγεψε το κοινό και κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον από το πρώτο λεπτό. Η σκηνική παρουσία και η ερμηνεία των ηθοποιών σε μαγνήτιζε και σε μετέφερε αυτόματα – με το χαμήλωμα των φώτων – εντός σκηνής. Μόλις έπεσε η αυλαία το χειροκρότημα ήταν παρατεταμένο. Για αρκετή ώρα το κοινό επευφημούσε τους συντελεστές για το άψογο αποτέλεσμα. Περιμέναμε λίγο στο φουαγιέ του θεάτρου μέχρι να αποχωρήσει ο κόσμος και για να έχουμε το πλεονέκτημα να μιλήσουμε με τους ηθοποιούς. Πλησιάσαμε την Έφη Κιούκη και η συζήτηση ξεκίνησε αμέσως. Άλλωστε την είχαμε δει ξανά σε έναν τελείως διαφορετικό ρόλο τον Μάρτιο του 2016 στην Αυλή των Θαυμάτων του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Πάμε όμως στα της παράστασης…

[P]: Στον ήχο του όπλου σε συναντάμε ως Φανή. Μια γυναικα αρκετά νεα, φιλελεύθερη η οποία στα δύσκολα έβγαλε τον συντηρητικό της εαυτό…. Ποσο αντιφατικός ειναι ο χαρακτήρας της Φανής;
Έφη Κιούκη: Ναι είναι μία γυναίκα ανεξάρτητη παρόλο που είναι 22 χρονών. Έχει το δικό της σπίτι, την δουλειά της, δεν έχει καμία βοήθεια από την οικογένειά της και συζεί με τον Μιχάλη. Το πιο σημαντικό είναι πως είναι έγκυος και αναφέρει πως πρόκειται να το μεγαλώσει μόνη της είτε το θέλει ο Μιχάλης είτε όχι. Αν σκεφτούμε ότι το έργο γράφτηκε το ’87 ολ’ αυτά ακούγονται ιδιαίτερα προχωρημένα. Δεν έχει ανάγκη από γάμους και οικογένεια και σέβεται τον προσωπικό χώρο του άλλου απλώς αυτό που ζητάει από τον Μιχάλη είναι κάτι πολύ απλό: να σέβεται ο ένας τον αλλον και να δικαιολογούνται οι αποφάσεις που παίρνουν. Ο Μιχάλης δεν τηρεί τίποτα από αυτά με αποκορύφωμα να θέλει να φύγει Αμερική και να την αφήσει μόνη της με το παιδί. Στην αρχή δεν ήθελε να το συνειδητοποιήσει και γι’ αυτό το μόνο που θέλει είναι εξηγήσεις για την συγκεκριμένη του απόφαση. Στο τέλος όμως που καταλαβαίνει πως πρόκειται να μην ξαναδεί ποτέ τον άνθρωπο που είναι τρελά ερωτευμένη και που αγαπά όσο τίποτα άλλο αναγκάζεται όχι μόνο να διαγράψει όσα έχει πει αλλά είναι διατεθιμένη να κάνει τα πάντα ώστε να τον κρατήσει κοντά της. Νομίζω πως κάθε γυναίκα ερωτευμένη, όποια και να είναι τα «πιστεύω» της, το ίδιο θα έκανε!

[P]: Η «Φανή» σε δυσκόλεψε; Πόσο κοντά ή μακριά ειναι στα πιστεύω της «Έφης»;
Έφη Κιούκη: Σίγουρα πιστεύω στον αλληλοσεβασμό και στον σεβασμό του προσωπικού χώρου γενικότερα στις ανθρώπινες σχέσεις αλλά όταν νιώθω αδικημένη θα εκφραστώ όπως κάνει και η Φανή. Απολαμβάνω την ανεξαρτησία αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό που να έχω τόσες ευθύνες! Όλα τα υπόλοιπα «πιστεύω» της μου φαίνονται υπερβολικά, την θαυμάζω ειλικρινά! Ακόμα και για την δύναμη που βρίσκει στο τέλος να απαρνηθεί τα πάντα ακόμα και αν ξέρει πως μπορεί και να μην πάρει την απάντηση που περιμένει! Έχει πολλές ψυχολογικές μεταπτώσεις.

[P]: Το έργο γράφτηκε το 1987. Βλέποντας το κανεις διαπιστώνει οτι παραμένει επίκαιρο. Τελικά η εποχή μας ειναι προχωρημένη ή συντηρητική; πως θα τη χαρακτήριζες και πως θα σχολίαζες τις σχέσεις των νέων σημερα;
Έφη Κιούκη: Νομίζω πως οι ανθρώπινες σχέσεις παραμένουν περίπλοκες, είναι ο καθένας κλεισμένος στα δικά του προβλήματα και στις δικές του σκέψεις ώστε να μπορέσει να κατανοήσει τον άλλον ή να σεβαστεί τα «θέλω» του άλλου ακόμα και να νοιαστεί για τον άλλον. Νομίζω πως αντί να ενωνόμαστε στις δυσκολίες αντιθέτως μας οδηγούν στην αποξένωση. Επίσης είναι επίκαιρο λόγω του πολιτικού σκηνικού της χώρας. Μια ελπίδα που συνέχεια έρχεται. Συνέχεια την περιμένουμε και πιστεύουμε πως επιτέλους κάτι θα αλλάξει αλλά η ιστορία τελικά κάνει κύκλους. Είμαστε μία άτυχη γενιά, αλλά δεν πρέπει να μας παίρνει από κάτω, τα σπουδαία πράγματα γίνονται σε χαλεπούς καιρούς!

[P]: Η πρεμιέρα σου προσθέτει επιπλέον άγχος ή καθε παράσταση εχει τη δική της αγωνία;
Έφη Κιούκη: Σίγουρα η πρώτη παράσταση έχει περισσότερο άγχος γιατί είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζεται και πάντα φοβάσαι για πιθανά λάθη. Εγώ αγχώνομαι ιδιαιτέρως όταν έχω στο κοινό δικούς μου ανθρώπους.

[P]: Είναι μεγαλύτερη η ευθύνη οταν συμμετέχεις σε ένα θεατρικό εργο που εχει ανεβεί ξανά στο παρελθόν; Σκέφτεσαι ότι μπορεί να υπάρξει σύγκριση;
Έφη Κιούκη: Εξαρτάται. Για την συγκεκριμένη που την ανέβασε για πρώτη φορά ο Κάρολος Κουν στο «Θέατρο Τέχνης» υπήρξε για μένα ένα επιπλέον άγχος. Μπορεί να μην είχα προλάβει να την δω αλλά ήθελα να είναι κάτι αντάξιο από αυτό που έχω ακούσει. Νομίζω πως είναι μία εξαιρετική δουλειά, είμαι περήφανη!

[P]: Επηρεάζεσαι από μια «κριτική θεάτρου»;
Έφη Κιούκη: Οι θετικές μου φέρνουν χαρά και ικανοποίηση αλλά δεν επαναπαύομαι. Αν γραφτεί κάτι αρνητικό απλώς το επεξεργάζομαι αν θεωρήσω πως έχει βάση αυτό που γράφτηκε και προσπαθώ να το διορθώσω. Αλλά όλοι έχουν δικαίωμα στην άποψη, το να μην έχεις είναι ανησυχητικό.

[P]: Στον ήχο του όπλου σε συναντάμε με ηθοποιούς που εχουν εμπειρία και χρονια στο θεατρικό σανίδι. Πως ειναι η συνεργασία και τι έχεις αποκομίσει απο αυτήν;
Έφη Κιούκη: Φυσικά όταν έχεις έμπειρα άτομα πάνω στη σκηνή η ζωή σου στο Θέατρο γίνεται πιο έυκολη. Αυτό που δημιουργείται μόνο είναι ένα άγχος το να φανείς αντάξιος δίπλα τους! Επίσης οι συμβουλές που σου δίνουν είναι πολύτιμες. Ευχαριστώ πολύ και την Μίνα Χειμώνα και τον σκηνοθέτη Πέτρο Νάκο, την Λιάνα Παρούση αλλά και τους εξαιρετικούς νέους συναδέλφους: τον Πάνο Νάτση, Τάσο Περάκη και Αγγελική Κοντού! Νομίζω είναι μία εξαιρετική ομάδα!

[P]: Ο ήχος του όπλου θα παίζεται μέχρι τις 15 Ιανουαρίου. Επόμενα βήματα;
Έφη Κιούκη: Συζητήσεις για του χρόνου! Είμαι επίσης στην παράσταση «Σνίτσλερ με Βότκα Τσέχωφ» στο L.A Theater σε σκηνοθεσία Τάκη Παπαματθαίου και είμαστε εν αναμονή του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Πειραιά όπου θα προβληθεί η ταινία «For Electra’s Love» στην Ελλάδα, μετά το ταξίδι της σε Ευρώπη, Ασία και Αμερική!

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ:
«Ο ΗΧΟΣ ΤΟΥ ΟΠΛΟΥ»
της ΛΟΥΛΑΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ

Ένα από τα σημαντικότερα έργα της ελληνικής δραματουργίας, «Ό ήχος του όπλου», της Λούλας Αναγνωστάκη, σχεδόν τριάντα χρόνια μετά το πρώτο του ανέβασμα, ξαναζωντανεύει στο θέατρο ALTERA PARS. Με την σκηνοθετική ματιά του Πέτρου Νάκου και τη Μίνα Χειμώνα στο ρόλο της Κάτιας.

Υπόθεση
Μέσα σ’ ένα σπίτι μια μάνα συναντιέται με τον γιο της, που έχει έναν ολόκληρο χρόνο να τον δει, ενώ έξω από αυτό επικρατεί μια πανηγυρική προεκλογική ατμόσφαιρα. Συγκοινωνούντα δοχεία; Ένας ήχος όπλου, που δεν ακούγεται ποτέ κι όμως θα ανατρέψει όλα τα γεγονότα μέσα σε λίγες μόνο ώρες.
Ο Μιχάλης από την επαρχία, πρωτοετής φοιτητής, συζεί με μια νεαρή εργαζόμενη κοπέλα, την Φανή. Ο Γιάννης, ο μικρός αδελφός της Φανής, μπλέκει σε μια περίεργη υπόθεση με ένα παράνομο όπλο. Ένα φθινοπωρινό απόγευμα, η μητέρα του Μιχάλη, η Κάτια, που έζησε στην επαρχία, παγιδευμένη σε επιλογές που δεν επιθυμούσε, έρχεται στην Αθήνα για να ψηφίσει. Συναντά τον δεκαοχτάχρονο γιό της καθώς και άλλα πρόσωπα. Από την παλιά της φίλη Μαρίκα, μαθαίνει πως ο Μιχάλης δεν έχει πατήσει στη Σχολή, πως ετοιμάζεται να φύγει για την Αμερική και πως η Φανή είναι έγκυος. Στην προσπάθεια της η Κάτια να ελέγξει την κατάσταση, έρχεται αντιμέτωπη με το γιό της, μέσα σε μια προεκλογική παράνοια…
«Ένα περίστροφο/ που εκπυρσοκρότησε/μέσα σύννεφο/ από καρδιές».

Διανομή:
Κάτια: Μίνα Χειμώνα,
Μαρίκα: Λιάνα Παρούση,
Φανή: Έφη Κιούκη,
Μιχάλης: Πάνος Νάτσης,
Γιαννούκος: Τάσος Περάκης

Συντελεστές της παράστασης:
Σκηνοθεσία: Πέτρος Νάκος
Σκηνικά: Altera Pars
Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης
Κοστούμια: Δέσποινα Χειμώνα
Μουσική επιμέλεια: Πέτρος Νάκος
Επιμέλεια σκηνικού: Δέσποινα Χειμώνα
Κινησιολογία: Ελβίρα Μπαρτζώκα
Βοηθός σκηνοθέτη: Αγγελική Κοντού
Φωτογραφίες: Κώστας Αβραμηλάς /
Κώστας Δελχάς /Τζίνα Σταύρου

Παραστάσεις έως 15/1/2017 κάθε ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 21.15
και ΚΥΡΙΑΚΗ 18.15